خوش آمدید

 از روزی که خود را شناختیم؛ خود را مدیون حسین (ع) یافتیم.

 سال ها و قرن هاست که گردهم می آییم و ذکر حسین (ع) را زمزمه می کنیم و چقدر بی پایان است این نام.

 حسین (ع) بندگی کردن را به ما می آموزد و چه شیرین بندگی کرد آن لحظه که خواهرش گفت ما رأیت الّا جمیلا...

 هنوز باد صدای «بُنَیَ...»ّ مادر غریبش را در گوش ما زمزمه می کند.

 افسوس که او میان ما نیز غریب مانده و جز به اندازه حاجاتمان سراغی از او نمی گیریم.

 در این حسینه جمع شدیم تا ذکرش دمامدم بگیریم و به او بگوییم:

 لطفی که کرده ای تو به من مادرم نکرد

 ای مهربان تر از پدر و مادرم حسین...